Buiten vriest het, de lucht wordt droog. Binnen gaat de verwarming aan, de lucht wordt nog droger. Je pakt je viool uit zijn koffer, en schrikt: er liggen snaren los! Dan spreek ik van winterviolen, dan klemt opeens de stemschroef niet meer goed in zijn opening, omdat de houtsoorten niet hetzelfde reageren op de droge lucht....

Baukje van Schie mag dan vioolles geven, ook als dirigent van ensembles en orkestjes heeft ze een goede naam opgebouwd. Zo staat ze wekelijks onder meer voor de jonge muzikantjes van de vereniging die sinds kort als Jeugdorkesten Apeldoorn (AJO) door het leven gaat. De club heeft zich inmiddels losgemaakt van destijds Markant en oefent wekelijks in Gigant....

Voor een belangrijke gebeurtenis steek je jezelf vaak in nieuwe kleren. Zo ook "De Viool". Mijn nieuwe website en de nieuwe huisstijl voelen als de bijzondere jas en schoenen die ik speciaal heb laten maken. In 1987 begon ik met mijn particuliere lespraktijk in Apeldoorn. In 1993 werd ik gevraagd om daarnaast vioolles te komen geven bij de Apeldoornse Muziekschool (Markant). Door de laatste reorganisatie zijn daar alle docenten ontslagen, met de mogelijkheid er als ZZP-er te blijven werken. Voor mij markeert 1 september 2017 de start van een nieuwe periode: vanaf die datum ga ik volledig als zelfstandige werken. In mijn kleurige nieuwe outfit vertel ik u hier graag over mijn lessen viool, altviool en samenspel. Op twee locaties: in mijn eigen leskamer aan de Sartrestraat 56 en in de leskamer bij Gigant (Markant) in de binnenstad. Op eigen benen, op nieuwe stappers. Rood, geel en warm grijsgroen zijn de kleuren van de nieuwe huisstijl van "De Viool". Ik dank Janneke van Ontwerpstudio "Met Jan" en Jorick van Fotografie en Webdesign bij "Spynn" voor hun inspirerend ontwerp en vooral voor de fijne samenwerking....

Mijn fijne viool is in 1991 gebouwd door Hans de Louter, de luthier die zijn sporen al jaren in de gitaar- en vioolbouw verdient. Destijds woonden we beiden in dezelfde wijk van Apeldoorn en zo kon ik het maakproces steeds even komen bekijken. Ik maakte ook regelmatig foto's, nog met zo'n ouderwets rolletje. Zelfs de man van de fotowinkel werd nieuwsgierig naar het eindproduct. Toen de viool af was, heb ik voor hem een miniconcertje gegeven. De lak die er destijds op was gedaan, rook heerlijk naar eucalyptusolie, maar hield zich uiteindelijk niet goed. Er kwam te veel craquelé in. Daar kwam bij dat de viool afgelopen voorjaar een kleine schade had die bijgelakt moest worden, de toets moest opnieuw gevlakt en de kam was aan vervanging toe. Liever goed dan half werk. We kwamen overeen dat de hele viool nieuw in de lak zou komen. De hele viool is dus kaal gemaakt. Nu gaat het bij vioollak niet om één of twee laagjes, dus ik moest geduldig zijn. Er gaan misschien wel tien lagen op, die steeds weer heel licht worden opgeschuurd. Deze lak is lichter en soepeler dan de vorige. Bij goed weer stond de viool lekker te drogen in de zon, zoals je op de foto's kunt zien. De nieuwe lak heeft als speciaal bestanddeel propolis. Uiteindelijk heeft de viool nu een helderdere klank gekregen, ziet er weer prachtig uit en de lak geurt heerlijk naar honing, want propolis heeft iets met bijenwas te maken. Zoete tonen...